Mijn naam is Maartje Broere en ik werk bij Calidus. Ik ben nu zo’n drie jaar fulltime digicoach. Daarvoor werkte ik zelf in de zorg en dat helpt enorm. Ik zie vaak letterlijk schouders zakken als ik vertel dat ik ook uit de zorg kom. Dan hoor ik: oh, jij bent geen nerd. Dat moment is belangrijk, want pas als mensen zich gezien voelen en zich herkennen, ontstaat er ruimte om samen te kijken naar digitale vaardigheden.

Eerst de mens, dan de techniek

Ik merk dat collega’s zich vaak digitaal vaardiger voordoen dan ze zich eigenlijk voelen. Dat zie ik terug in gesprekken, maar ook in enquêtes. Het gaat dan niet om onwil, maar om angst en schaamte. Hoe fijn is het als een collega de digitale zaken ‘even’ voor je regelt? Dan voelt het ook niet urgent om het zelf te leren. Maar op het moment dat die collega wegvalt, wordt het lastig. Dat is precies waarom dit werk zo belangrijk is.

Een organisatie op zichzelf

Calidus biedt VVT- en VG-zorg en heeft zo’n 63 woonlocaties in West-Friesland. We werken met bijna 3000 medewerkers en bieden eigenlijk alles wat je qua zorg kunt bedenken. Van wonen en begeleiding tot behandelingen, logopedie en zelfs een eigen huisarts en tandarts. We zijn echt een stad op zichzelf.

Met acht digicoaches proberen we nu al veel te doen, maar we willen vooral proactiever worden. Niet wachten tot vragen komen, maar zelf het gesprek aangaan. We gebruiken scans om te kijken waar teams en individuele collega’s staan en wat er nodig is. Op basis van de resultaten wordt passend educatiemateriaal ingezet. Het educatiemateriaal bestaat uit (individuele) trainingen, e-learnings en games-based learning. Ons doel is om in elk team minimaal één digicoach te hebben die kennis borgt en collega’s laagdrempelig helpt.

Schaamte is vaak de grootste drempel

Het is lastig om goed zicht te krijgen op wie het echt moeilijk vindt. Volgens mij zijn schaamte, angst en het gebrek aan inzicht in de voordelen van technologie belangrijke factoren hierbij. Als je naast iemand zit die digitaal heel vaardig is en jij begrijpt het niet, voel je je al snel klein. Maar als iemand begrip toont, gevoelsbevestiging geeft en meedenkt, ontstaat er rust en vertrouwen.

Zo bereik je collega’s die zelf geen vragen stellen

Het helpt om aan te sluiten bij teamvergaderingen. Dan wordt de drempel lager en nemen collega’s elkaar mee. Dan hoor ik: mogen we samen komen, want die collega vindt het ook lastig. Dat is helemaal prima. Soms hoor je daarna maanden niks en ineens nemen ze weer contact op. Dat vraagt een lange adem, maar het werkt.

Kleine momenten die veel zeggen

Sommige situaties blijven je bij. Ik heb meegemaakt dat iemand tijdens een training de muis letterlijk naar de linkerbovenhoek van het scherm meenam. Die collega werkte eigenlijk alleen op de telefoon en had nog nooit echt met een computer gewerkt. Of die keer dat we een Surface-pen nergens konden vinden en uiteindelijk bleek dat hij onder het toetsenbord zat. Dat zijn geen domme momenten, dat zijn signalen dat we beter moeten aansluiten bij de praktijk.

AI als kans, niet als risico

We zijn bij Calidus nu ongeveer een half jaar bezig met een AI-project. We hebben een werkgroep opgezet met collega’s uit alle lagen van de organisatie. Daarin hebben we onderzocht wat AI ons kan opleveren en hoe we het veilig kunnen inzetten. AI levert medewerkers in ondersteunende diensten gemiddeld twee tot drie uur tijdsbesparing per week op (door recent gebruik van de facilitator zal deze tijdsbesparing nog veel hoger zijn). Voor de zorgmedewerker ontstaat de meeste winst wanneer het ECD-systeem AI integreert. Ook zijn wij spraak gestuurd rapporteren binnen Calidus verder aan het optimaliseren zodat de zorg véél meer tijd overhoudt voor wat echt belangrijk is: onze clienten en bewoners.

Bewustwording door creativiteit

We hebben er bewust voor gekozen om AI niet te blokkeren, maar het gesprek aan te gaan. Daarom hebben we een campagne opgezet met presentaties, e-learnings en allerlei creatieve middelen. We hebben een bordspel ontwikkeld dat collega’s samen met cliënten spelen, kleurplaten, quizzen en zelfs rebussen. Alles om het onderwerp bespreekbaar en minder spannend te maken.

.

De digicoach als vertaler

Wat ik misschien wel het belangrijkste vind aan mijn rol als digicoach, is dat ik de vertaalslag maak tussen IT en zorg. Wij snappen de techniek, maar spreken ook de taal van de werkvloer. Bijvoorbeeld wanneer een IT-collega een vraag stelt, hij vaak technische termen gebruikt waar zorgmedewerkers niet altijd bekend mee zijn. Als ik diezelfde vraag stel, gebruik ik andere woorden, woorden die aansluiten bij hoe collega’s hun werk ervaren. Dan krijg ik ineens een heel ander antwoord. Juist daarin zit de kracht van de digicoach: begrijpen wat er bedoeld wordt en dat vertalen naar taal die voor iedereen logisch is.

Vooruitkijken

Als ik vrij mocht dromen, zou ik het geweldig vinden als ons intranet een soort persoonlijke assistent krijgt. Een pimpelmees, net als ons logo, die je begroet, je agenda laat zien en vragen beantwoordt. Een plek waar collega’s in hun eigen woorden kunnen vragen hoe iets werkt en meteen worden geholpen, zonder te hoeven zoeken of zich bezwaard te voelen. De technologie is er eigenlijk al. De uitdaging zit vooral in hoe je het zo inricht dat het aansluit bij de werkvloer. En precies daar ligt wat mij betreft de rol van de digicoach: meedenken, vertalen en zorgen dat techniek echt gaat helpen in het dagelijks werk.

We interviewen regelmatig digicoaches. Lees er hier meer!